En daar staat ‘ie dan: het ‘te koop’-bord in onze voortuin. Ons huis verkopen was een beslissing die ons niet makkelijk is afgegaan…

Een kleine greep uit de opmerkingen die we in de afgelopen maanden te horen hebben gekregen:
‘Ik zou het zeker niet adviseren om je huis te verkopen!’
‘En hoe moet dat dan als jullie terugkomen? Je hebt geen idee hoe de woningmarkt dan is!‘
‘Dapper, hoor! Ik zou het niet kunnen.’
‘Gebruiken jullie de overwaarde dan voor jullie missie?’ (Antwoord: nee, dat kan niet zomaar – als we een huis willen als we terugkomen, moeten we de overwaarde daarvoor gebruiken)
‘Heel begrijpelijk; zo hoef je je niet druk te maken om het onderhoud en de verhuur als jullie daar op zee zitten.’
‘Weet je het echt heel zeker?’ (Antwoord: nee, niet 100%)
‘Het is financieel onverstandig om in deze tijd een koopwoning op te geven, hoor.’
‘Zo, wat een stap in geloof!’

Zoals jullie begrijpen, hebben we veel moeten overwegen voordat we de stap namen om toch te gaan verkopen.
Zelf werden we mentaal van de ene naar de andere kant geslingerd en hebben we ook alle bovenstaande opmerkingen en vragen (en nog veel meer) de revue laten passeren. Maar uiteindelijk hebben we deze vraag in Gods handen gelegd. Hij heeft ons geroepen voor Zijn missie; Hij weet wat de beste keuze is.
Ja, het was veel veiliger (en verstandiger) om de zekerheid van een woning te hebben bij terugkomst. Woningen lijken alleen maar meer waard te worden. En toch kregen we geen rust bij deze optie. Het bleef maar knagen en de onrust die we ervoeren als we het over verhuren hadden, werd eigenlijk alleen maar sterker.

We zijn eerlijk geweest naar elkaar en naar God en hebben onszelf compleet opengesteld voor Zijn plan met ons leven.

Alle tekenen wezen er uiteindelijk naar dat we niet verbonden zouden moeten blijven aan dit huis en Barneveld.
Een klein inkijkje in onze overwegingen:
– We hebben geen familie en weinig vrienden in dit dorp,
– De hypotheek laat het verhuren van de woning -officieel- niet toe,
– Annes huidige werk (de reden waarom we hierheen zijn verhuisd) gaat eind dit jaar verhuizen naar een andere stad – mocht ze daar weer gaan werken als we terugkomen, heeft Barneveld daarin ook geen voordeel meer,
– Onderwijs voor Yaron,
En het belangrijkste: we weten nog niet waar we staan over twee jaar. Nu is die weg compleet vrij. Wil God ons terughebben in Nederland? Dat kan! Wil Hij dat we nog een jaar langer op de Logos Hope zitten? Wil Hij ons in Azië hebben (je weet het maar nooit)? Wij zijn niet gebonden. En als we wel weer terugkomen (vroeg of laat), kunnen we een nieuwe start maken met alle ervaringen die we hebben opgedaan en onze plek in deze maatschappij weer heruitvinden.
Misschien kunnen we wel een opmerking aan het rijtje hierboven toevoegen: ‘Dat is wel heel kort door de bocht!’ (Want: er zijn vast huurders die flexibel genoeg zijn om ons daarin tegemoet te komen, met een goede financieel adviseur kom je er vast wel uit, enzovoorts…)
Ja, zo ‘simpel’ als ik het hier heb beschreven, is het natuurlijk niet. Het heeft ons bijna een jaar gekost om hier te komen. Maar wat we wel weten is dat God ons in Zijn handen houdt en dat Hij ons leidt, hoe de komende jaren ook gaan lopen.